กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 595 ไม่เต็มใจ
เจียงซุ่นอายุครบสิบเอ็ดเดือนแล้ว นางเติบโตขาวอวบแข็งแรง ขี่รถหัดเดินที่ลู่ม่านมอบให้วิ่งเตลิดไปทั่วกลางห้อง ทั้งยังฉลาดเฉลียว แม้ยังพูดไม่ได้ แต่เห็นใครก็ยิ้มให้ เป็นที่รักใคร่ยิ่งนัก
พอเห็นหลานชายทั้งสองมา นางก็วิ่งตะบึงเข้าไปหาอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใส ปากส่งเสียง “อา” ไม่หยุด
สองพี่น้องไม่ใคร่ใส่ใจที่ฮูหยินรองแสดงไมตรีด้วยนัก แต่พอเห็นท่านอาหญิงเล็กวิ่งตะบึงเข้ามา พวกเขาก็พลันเบิกบาน ร้องขึ้นพร้อมกันว่า “อาหญิงเล็ก อาหญิงเล็ก…”
คำว่า “น้องสาวสามี” ถูกพวกเขาเรียกเป็น “อาหญิงเล็ก” สลับคำเสียอย่างนั้น ทำให้ทุกคนหัวเราะครืนอีกครั้ง
เด็ก ๆ ล้วนเป็นเทวดาตัวน้อย เห็นเสี่ยวเจียงซุ่นน่ารักเช่นนี้ ลู่ม่านเองก็ชอบนาง