กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 553 ควบคุมไม่ได้
ลู่ม่านรีบเดินออกไป เห็นเอ้อร์โต้วกำลังหมอบอยู่บนพื้น หันก้นน้อย ๆ ทั้งสองข้างมาทางนาง ตัวหนึ่งมีผ้าพันแผลพันอยู่รอบตัว อีกตัวก็มีผ้าพันแผลพันอยู่รอบก้น
ลู่ม่านรู้สึกผิดอย่างยิ่ง เจ้าตัวน้อยทั้งสองได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยนาง แต่ตอนแรกนางตกใจ ต่อมาก็มัวแต่เป็นห่วงเจียงจ่านเหวย เพิ่งนึกถึงพวกมันเอาตอนนี้
นางก้มลงอุ้มหวานโต้วหวงขึ้นมาก่อน จูบปากแมวน้อยของมันแล้วกล่าวว่า “ลูกชายที่ดี ท่านแม่ขอบใจเจ้า หากไม่มีเจ้า ท่านแม่คงไปเข้าเฝ้าพญายมแล้ว”
นายท่านเรียกมันว่าลูกชาย ทั้งยังจูบปากน้อย ๆ ของมัน หวานโต้วหวงจึงดีใจจนแทบบ้า ไหนเลยจะยังนึกโกรธได้ มันเลียปากสามแฉกของตน แล้วร้อง “เหมียว ๆ” ใส่นางสองที