กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 552 ได้รับการช่วยเหลือ
ลู่ม่านอุทานว่า “ท่านโง่หรือไร ท่านจะฝ่าฝืนราชโองการได้อย่างไร จะขัดคำสั่งทหารได้อย่างไร...”
เจียงจ่านเหวยหัวเราะอย่างเบิกบานยิ่ง เขากล่าวว่า “ลองดูตอนนี้สิ ข้าดีใจที่ทำเช่นนี้ ดีใจที่ตอนนั้นไม่ได้คิดเสี่ยงโชคแม้แต่น้อย ไม่อย่างนั้นไม่รู้ว่าเจ้าจะต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด ดังนั้นไม่ว่าผลหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร ก็คุ้มค่าแล้ว คุ้มค่า...”
ลู่ม่านส่ายหน้าร้องไห้ “ไม่ ท่านตายไม่ได้ หากท่านตายแล้วข้าจะทำอย่างไร... ตอนนี้ข้าถึงได้รู้ว่าขาดท่านไม่ได้ หากไม่มีท่าน ใครจะปกป้องข้าเช่นนี้...”
ลู่ม่านร้องไห้อย่างเศร้าโศก ไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดเลย