กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 547 ตายไปแล้ว
ลู่ฟ่างหรงเห็นดวงตาแดงก่ำของเจียงจ่านเหวย แล้วนึกถึงบุตรสาวแท้ ๆ ที่ต้องผ่านความทุกข์ยากมามากมาย ชาตินี้ตนทำผิดต่อบุตรสาว เช่นนั้นก่อนตายก็ขอทำเพื่อนางสักเรื่องเถิด
เขากล่าวอย่างเด็ดขาดว่า “เอาอย่างนี้ ข้าจะพาคนไปเอง ต่อให้ภายหน้าจะฆ่าหรือจะเชือด ก็ให้ข้ารับไว้ทั้งหมด เจ้ายังหนุ่ม ข้าจะปล่อยให้ม่านม่านเป็นม่ายไม่ได้”