กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 546 สมคบกับโจรเหาะ
ลู่ฟ่างหรงยิ่งฟังก็ยิ่งมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาเงยหน้ามองฟ้า พึมพำว่า “คนที่ยุยงหญิงแพศยาคนนั้นให้ล่อพี่หญิงเจ้าออกไป เมื่อพวกเจ้าไม่ยอม พวกเขาย่อมไม่ปล่อยให้มีใครรอดชีวิต กันไว้เผื่อฉุกเฉิน หากผู้ดูแลไร่นาเฉินไม่ได้ตะโกนเรียกตอนพวกเจ้ากำลังจะจากไป พวกเจ้าคงไม่มีชีวิตรอดแล้ว อีกอย่างระหว่างทางพวกเจ้ายังบังเอิญเจอหวังหลิน จึงรอดมาได้อีกครั้ง พวกเจ้านี่ช่าง...ช่างโชคดีจริง ๆ!” เขาหันมองลู่ช่างแล้วพูดเสียงเบาว่า “หญิงแพศยาคนนั้นกับคนในคฤหาสน์ชนบทอีกหลายคน บางทีอาจตายไปแล้ว”
ลู่ช่างตกใจจนพูดจาสับสน “ท่านพ่อหมายความว่า หมายความว่าอนุข้า...”