กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 530 ตกแต่งหน้าตาให้สมฐานะ
ถูกเมินถึงเพียงนี้ ลู่ฟ่างหรงก็ไม่อยากดื่มต่ออีก ลุกขึ้นบอกลา
เจียงจ่านเหวยทำได้เพียงปลอบใจว่า “วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล...”
เห็นลู่ฟ่างหรงเป็นเช่นนี้ ลู่ม่านก็ไม่อาจไม่สนใจ นางจึงประคองเขาด้วยตนเอง แล้วให้บ่าวไพร่นำของที่เตรียมไว้ไปให้ตระกูลลู่ ก่อนออกจากบ้าน
ลู่ฟ่างหรงพร่ำกับลู่ม่านว่า “สวรรค์ยังมีตา นี่คงเป็นผลกรรมที่พ่อได้รับ ม่านม่านอย่าผูกแค้นพ่ออีกเลย ในใจพ่อขมขื่นจริง ๆ...ที่จริงเรื่องจะได้เลื่อนตำแหน่งหรือไม่ก็ต้องรอดูขั้นต่อไป ตำแหน่งขุนนางขั้นสามรองในกองพันเจี้ยนรุ่ยนี้ พ่อเองก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน แต่แม่ของเจ้า...”