บทที่ 485 มองด้วยตาตนเอง

บทที่ 485 มองด้วยตาตนเอง

ฮูหยินรองซาบซึ้งลู่ม่านจากใจจริง แต่คำว่า “ขออภัย” ที่กล่าวแทนนายท่านจอมเปิ่นนั้นไร้ประโยชน์สิ้นดี คนผู้นั้นจะพูดโดยไม่คิดได้อย่างไร ในใจของเขาไม่เคยมีเจียงจ่านเหวยกับพวกพ้องอยู่เลย

ลู่ม่านยิ้มโดยไม่ตอบ แล้วกล่าวปลอบนางด้วยถ้อยคำอ่อนโยนอีกสองสามประโยค

เมื่อตรวจโรคเสร็จ ทุกคนก็ออกจากโถงเฮ่อหมิง ลู่ม่านพาเด็กห้าคนกับเมาเอ้อร์โก่วไปด้วยทันที ทำให้ท่านราชบุตรเขยผู้เฒ่าอาลัยอาวรณ์อย่างยิ่ง เขายังคิดจะตามไปเรือนตงฮุยด้วย แต่ถูกองค์หญิงใหญ่เกลี้ยกล่อมไว้

เจียงจ่านอวี้ไม่ได้ไปเรือนชั้นนอก แต่กลับเรือนหว่านเซวียนพร้อมกับนายท่านรองและฮูหยินรอง เขาตั้งใจจะพูดคุยกับบิดาให้ดี