บทที่ 480 อยู่เดือน

บทที่ 480 อยู่เดือน

ตอนแรกเจียงจ่านเหวยยังงุนงง คิดว่าตนพูดความจริงชัด ๆ มีอะไรน่าขำกัน ต่อมาก็นึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาได้ จึงหัวเราะไปด้วย เมื่อเห็นลู่ม่านร้องว่าเจ็บท้อง เขารีบยื่นมือไปนวดหน้าท้องให้นางเบา ๆ แล้วเอ็ดว่า “เป็นสตรีแท้ ๆ คิดอะไรอยู่”

ลู่ม่านหัวเราะกล่าวว่า “ข้าเป็นท่านหมอ ในสายตาของท่านหมอ ปฏิกิริยาทางกายตามปกติของคนเช่นนี้ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้”

ในคำพูดของลู่ม่านมักมีถ้อยคำใหม่ ๆ ปรากฏอยู่เสมอ เจียงจ่านเหวยคิดเพียงว่าเป็นศัพท์วิชาแพทย์ที่ตนไม่คุ้นเคย จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจ

เพราะลู่ม่านเพิ่งคลอดลูก อีกทั้งกลัวว่าตนจะฟุ้งซ่านจนอดใจไม่ไหว ตอนนอนเจียงจ่านเหวยจึงไม่กล้าแนบชิดนาง แม้แต่จับมือก็ยังไม่กล้า เมื่อเห็นนางค่อย ๆ หลับสนิท เขาจึงหลับตาลง