บทที่ 462 ความจริง

บทที่ 462 ความจริง

เมื่อได้ยินคำตอบชัดเจนจากเจียงจ่านเหวย ในที่สุดหินที่กดทับอยู่ในใจลู่ม่านก็ร่วงลงพื้น นางรู้สึกยินดีอยู่บ้าง ทั้งยังเขินอายเล็กน้อย จึงเม้มปากกล่าวว่า “เจ้าอย่าหัวเราะเยาะว่าข้าชอบคิดไปเอง สตรีก็เป็นเช่นนี้ มีเพียงคนที่ใส่ใจเท่านั้นจึงจะคิดมากและคิดฟุ้งซ่าน”

เจียงจ่านเหวยสัมผัสได้ถึงความยินดีและความเบิกบานในน้ำเสียงของลู่ม่าน ในใจกลับยิ่งไม่มั่นใจ ทั้งยังรู้สึกละอายมากขึ้น เขายื่นหน้าไปจูบแก้มนางอีกครั้ง แล้วกล่าวเบา ๆ ว่า “เอาละ นอนเถิด”

เขาไม่ขยับอีก ดูเหมือนจะหลับไปแล้ว ลู่ม่านก็ค่อย ๆ จมสู่ห้วงนิทรา เสียงกรนแผ่วเบาดังออกมา

เมื่อได้ยินว่าลู่ม่านหลับแล้ว เจียงจ่านเหวยก็ผ่อนลมหายใจออกอย่างไร้เสียง แล้วขยับตัวเล็กน้อย