บทที่ 430 ซ่อนอยู่ในใจ

บทที่ 430 ซ่อนอยู่ในใจ

ลู่ม่านปลอบว่า “พระชายาอาวุโสอาการดีขึ้นมากแล้ว ให้เฉิงเอ๋อร์อยู่ที่นี่สองวัน คอยป้อนยาและลงเข็มให้นาง อาการก็จะดีขึ้นเอง”

“ขอบคุณพี่สะใภ้” ซ่งโม่เช็ดน้ำตา แล้วก้มคำนับเล็กน้อย

ให้เหอเฉิงเหอกับลวี่หลิง และหมัวมัวผู้ติดตามใกล้ชิดของพระชายาเฝ้าอยู่ในห้อง ส่วนคนอื่น ๆ ต่างพากันออกมา

เมื่อทุกคนนั่งลงในห้องโถง ลู่ม่านก็กล่าวอีกว่า “โรคของพระชายาอาวุโสห้ามถูกกระทบกระเทือน ห้ามโกรธ…”

ซ่งหมิงรู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง เขากล่าวเสียงแผ่วว่า “เป็นความผิดข้าเอง ข้าทำให้พระมารดาโกรธ…” เขาไม่อยากพูดต่อ แล้วหันไปกล่าวกับลู่ม่านว่า “ขอบคุณฮูหยินสามที่ต้องลำบากเดินทางมาตอนดึก”

เพราะร้อนใจและกลัดกลุ้ม เสียงของเขาจึงแหบพร่า