บทที่ 428 ไปมาหาสู่

บทที่ 428 ไปมาหาสู่

ลู่ม่านดีใจอย่างยิ่ง นางทบทวนความทรงจำอย่างละเอียดอีกครั้ง ในหนังสือเหล่านั้นไม่มีเขียนปริมาณของผงชิงวิญญาณไว้จริง ๆ ต้องควบคุมปริมาณหญ้าซาอวี้กับปริมาณผงชิงวิญญาณทั้งหมดให้ดี หากน้อยไปก็แทบไม่ออกฤทธิ์ หากมากไปจะทำให้คนปัญญาทึบหรือถึงตาย

ทหารที่บาดเจ็บผู้นั้นโชคดี ยามบ่ายดื่มยาต้มจากหญ้าซาอวี้ แล้วกลางคืนจึงดื่มผงชิงวิญญาณ ดูเหมือนปริมาณจะพอดี แต่หญ้าซาอวี้ถูกย่อยไปเท่าใด เหลืออยู่เท่าใดนั้นคำนวณไม่ได้เลย คงต้องค่อย ๆ วิจัยต่อไป อย่างไรก็ดี ปริมาณยาต้องเริ่มจากน้อยแล้วค่อยเพิ่ม โชคดีที่เหล่าบุรุษในค่ายทหารล้วนแข็งแกร่ง ยามบาดเจ็บได้รับยาเพียงน้อยนิดก็ยังดีกว่าไม่ได้รับเลย ค่อย ๆ เพิ่มไปทีละน้อย…