บทที่ 379 ใจหนาวเหน็บ

บทที่ 379 ใจหนาวเหน็บ

ประคองลู่ฟ่างหรงขึ้นรถม้าแล้ว ลู่ม่านกับเหอเฉิงเหย่ก็ขึ้นไปนั่งด้วย

ลู่ฟ่างหรงพร่ำรำพันว่าเขาคิดถึงเหอซื่อเพียงใด คิดถึงวันที่จะได้อยู่พร้อมหน้ากับเหอซื่อ เหอเฉิงเหย่ และลู่ม่านเพียงใด ทั้งยังกล่าวถึงความเสียใจของตน

ลู่ม่านอยากสวนกลับไปเหลือเกินว่า ทั้งหมดนี้ท่านเป็นคนก่อขึ้นเองแท้ ๆ ตอนนั้นทันทีที่รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าลู่ขับพ้นเรือนเหอซื่อ ท่านก็ควรไปตามหาด้วยตนเอง หรือไม่ก็ส่งคนไปตามหา แล้วจัดที่ทางให้นางอย่างเหมาะสม เรื่องราวคงลงเอยเป็นอีกแบบหนึ่ง

แต่ท่านกลับไม่ไปตามหา ซ้ำยังฟังคำจัดแจงของมารดา แต่งเสี่ยวเฉินซื่อเข้าบ้านและรับเป้าฉินเป็นอนุภรรยา ท่านไร้ความรับผิดชอบและเห็นแก่ตัว จะมาเสียใจตอนนี้ไปมีประโยชน์อันใด...