กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 321 สะใภ้ที่ดี
ลู่ม่านรู้สึกปวดใจและเศร้าสร้อยอยู่บ้าง ภายใต้สันติภาพกับความดีความชอบ มีเพียงความโหดร้ายและนองเลือดที่ถูกปกปิดไว้ตลอดกาล นางถามว่า “บนตัวเจ้ายังมีแผลอีกหรือไม่ ร้ายแรงหรือเปล่า ข้าจะเปลี่ยนยาให้”
เจียงจ่านเหวยกล่าวว่า “มี แต่หายดีมากแล้ว”
ลู่ม่านรีบร้อนกล่าวว่า “ข้าขอดูอีกที”
เจียงจ่านเหวยยิ้มกล่าวว่า “ไม่ต้อง แผลตกสะเก็ดหมดแล้ว” เขาอยากบอกว่าคืนนี้ค่อยดู แต่มีลูกสาวกับน้องสะใภ้อยู่ด้วยจึงกระดากเกินกว่าจะพูด เขาตบมือนางเบา ๆ แล้วกล่าวต่อว่า “ขอบใจเจ้า หวงเค่อไหลของเจ้าช่วยชีวิตพี่น้องร่วมทัพของพวกเราไว้มากมาย กรดซาลิไซลิกของเจ้าก็ช่วยให้พวกเขาทนทุกข์น้อยลงมาก”