บทที่ 298 วางยา

บทที่ 298 วางยา

เมื่อเห็นนายหญิงใหญ่เป็นเช่นนี้ ลู่ม่านก็แค่นหัวเราะในใจ รู้อย่างนี้แล้วจะทำเช่นนั้นไปแต่แรกทำไม คิดจริง ๆ หรือว่าบ้านของตนเป็นเพียงบุตรอนุภรรยา จึงสมควรถูกสายเอกนำไปใช้ประโยชน์

แต่เมื่อนึกถึงว่าองค์หญิงใหญ่ชอบให้ครอบครัวปรองดองกัน และตนก็ทำให้พวกเขาขายหน้าไปมากพอแล้ว ลู่ม่านย่อมไม่ทำให้องค์หญิงใหญ่เสียหน้าเกินไป อย่างไรเสียก็ต้องพบหน้ากันอยู่ทุกวัน

ลู่ม่านจึงไม่เอ่ยถึงเรื่องนั้นอีก พูดคุยเรื่องอากาศและเรื่องทั่ว ๆ ไปอย่างผิวเผิน ต่อให้นายหญิงใหญ่กระตือรือร้นเพียงใด ก็เหมือนต่อยลงบนปุยนุ่น ออกแรงไปก็เปล่าประโยชน์ หลังพูดสองสามคำอย่างกระอักกระอ่วน นางก็พาเด็ก ๆ จากไป

ตอนกินอาหารค่ำ หลายคนก็พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีก