กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 230 เชื่องช้า
ลู่ม่านโกรธจนหน้าแดงกับความไร้มารยาทของเจียงจ่านซวิน แล้วถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน
เจียงจ่านซวินอายุยังน้อย ปีนี้เพิ่ง 12 ปี แต่กลับไม่เอาการเอางาน ทั้งยังชอบประจบพวกนักแสดงงิ้ว ชื่นชมทั้งหญิงทั้งชาย นายท่านใหญ่เคยตีเขาจนไม้หักไปหลายท่อน แต่เขาก็ยังทำตามใจตนเองไม่เปลี่ยน
ท่านโหวเจียงเห็นสภาพบุตรชายก็โกรธจนกระแอมเสียงดัง เจียงจ่านซวินจึงยอมก้มหน้าลงอย่างไม่เต็มใจ
สะใภ้ใหญ่ยิ้มกล่าวว่า “โอ๊ย ดูสิ ท่านย่าจับมือเด็กคนนั้นด้วยความเอ็นดูจนไม่ยอมปล่อยแล้ว”
คำพูดนั้นทำให้ทุกคนหัวเราะกันครืน
องค์หญิงใหญ่ชื่นชอบเหอเฉิงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทั้งอยากไว้หน้าลู่ม่าน จึงจูงเหอเฉิงไปนั่งข้างกาย