บทที่ 165 ก้าวกระโดด

บทที่ 165 ก้าวกระโดด

คืนนั้นลู่ม่านยิ่งขยันมากขึ้น ทุกวันนางอ่านตำราแพทย์จนถึงเที่ยงคืน ส่วนที่ไม่เข้าใจ วันรุ่งขึ้นก็ไปขอคำชี้แนะจากหมอหลวงฟู่หรือหมอหลวงหวัง ไม่ก็เขียนจดหมายไปถามท่านหมอเฉินกับท่านหมอเฮ่อแห่งหอถงเหริน

ยามเย็นสองวันต่อมา ทุกคนนั่งพูดคุยหัวเราะกันอยู่ในโถงของหอเฮ่อหมิง รอบรรดาคุณชายและนายท่านกลับจากเลิกเรียนและเลิกงาน

นายท่านรองถือกระเช้าใบเล็กเดินเข้ามา ข้างในมีกระบอกสุนัขตัวเล็กอยู่ตัวหนึ่ง มันน่ารักยิ่งนัก มีขนสีขาวราวหิมะ นุ่มฟูเหมือนปุยสำลี มันกำลังเบิกตากลมดำขลับมองไปรอบ ๆ ดูหวาดกลัวอยู่บ้าง จมูกน้อยสีดำก็ขยับดุกดิกเป็นครั้งคราว