บทที่ 146 ลวดลาย

บทที่ 146 ลวดลาย

ลู่ม่านพยักหน้า เดินขึ้นบันไดเข้าไปในโถงใหญ่ โถงใหญ่มาก ก่อนหน้านี้คงใช้ต้อนรับคนไข้และขายยา สองข้างมีห้องอยู่สิบกว่าห้อง ห้องค่อนข้างเล็ก ก่อนหน้านี้คงเป็นห้องตรวจโรค ภายในห้องว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดเลย

เถ้าแก่หลี่กล่าว “หลังเสี่ยวเฉินซื่อยึดหอเหรินเหอไป ก็โยนของเดิมของเราทิ้งบ้าง ขายบ้าง โถงใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นที่จัดวางของขายผ้า ห้องเล็กเหล่านี้ให้คนอื่นเช่าเป็นคลังเก็บของ ข้าทิ้งของพวกนั้นไปหมดแล้ว...”

ลู่ม่านกล่าว “อืม เช่นนั้นพวกเราซื้อของใหม่กัน”