บทที่ 139 โรคบุคลิกภาพแตกแยก

บทที่ 139 โรคบุคลิกภาพแตกแยก

ยามซวี เจียงจิ่วกับเจียงจ่านขุยถึงเวลาชำระกายพักผ่อนแล้ว ทว่าเจียงจ่านเหวยกลับไม่มีทีท่าว่าจะกลับเรือนหน้า

เขารอจนสองพี่น้องเข้านอนแล้วจึงไปอาบน้ำในห้องสุขา ลู่ม่านไม่อยากเข้าไปในห้องนอน จึงนั่งอ่านตำราแพทย์บนเก้าอี้ในห้องข้าง ทั้งยังสั่งให้หลิ่วหยาและคนอื่น ๆ ปูเตียงเตาในเรือนฝั่งตะวันออก

เจียงจ่านเหวยออกมาในชุดเสื้อชั้นในปักลายสีขาวกับกางเกง ผมดำยาวสยาย ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ หน้าอกเผยให้เห็นอยู่รำไร กลิ่นหอมเย็นของดอกเหมยพลันอบอวลไปทั่ว กลิ่นหอมนั้นจาง ๆ ชวนให้รู้สึกคุ้นเคย

เขายังคงปิดบังความตื่นเต้นไว้ไม่มิด ถือภาพลายพรางและแบบกระเป๋าสะพายที่นางวาดไว้มานั่งศึกษาบนเตาอุ่นนอนอย่างตั้งใจ