บทที่ 137 เมามาย

บทที่ 137 เมามาย

เมื่อเห็นแววสืบค้นในดวงตาของลู่ม่าน ใบหน้าของเจียงจ่านเหวยก็ร้อนผ่าว เขากระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ภาพใบนั้นเหมือนจะซื้อจากร้านนี้ เป็นของแท้ ราชวงศ์ก่อนห่างจากยุคนี้แค่ร้อยกว่าปี ผลงานที่อวี้ชุนซานเหรินทิ้งไว้ก็มีมาก แม้ภาพใบนั้นจะเป็นของแท้ ก็ไม่ได้มีราคาสูงอะไร” เขายังพูดเสริมอย่างเกินจำเป็นว่า “ของในร้านข้าส่วนใหญ่เป็นของแท้ มีของปลอมเพียงเล็กน้อย ไว้หลอกคนที่ไม่รู้เรื่องแต่ชอบอวดตนว่ามีรสนิยม”

ขอแค่เป็นของแท้ก็พอ