กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 114 ออดอ้อน
ฮูหยินสามขอบตาแดงก่ำแล้วกล่าวว่า “เมื่อวานข้าเห็นร่างเล็ก ๆ ของจ่านเยี่ยนอ่อนยวบลงทีละน้อย ก็กลัวจนแทบสิ้นสติ หากเขาเป็นอะไรไป ข้าก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ยังดีที่เจ้ามีความสามารถช่วยเขาไว้ เมื่อวานข้าบอกนายท่านว่า เจ้าไม่เพียงเป็นดาวนำโชคของราชบุตรเขยเฒ่า แต่ยังเป็นดาวนำโชคของจวนเราทั้งหมดด้วย”
ลู่ม่านหัวเราะแหะ ๆ สองครั้ง คำชมเช่นนี้นางไม่กล้ารับไว้
เจียงจิ่วอุ้มวั่นโต้วหวง พาหัวหน้าธงมาที่เรือนฝั่งตะวันออก
ขาของวั่นโต้วหวงดีขึ้นมากแล้ว มันลากขาไว้ข้างหนึ่งเดินด้วยสามขาได้ แต่ไม่กล้ากระโดด มันไม่กลัวคนด้วย ยังร้อง “เหมียว ๆ” ใส่พวกเขา เสียงนั่วนั่วอ่อนหวานนุ่มนิ่ม ฟังไพเราะยิ่งนัก ทว่ากลับก้องทะลุหู ทำเอาคนอดอยากเอามือปิดหูไม่ได้