บทที่ 91 ขี้ผึ้งยา

บทที่ 91 ขี้ผึ้งยา

ลู่ม่านครุ่นคิดว่า บ่ายวันนี้นางไม่ได้เหน็ดเหนื่อยเปล่า ไม่ได้หวาดวิตกเสียเปล่า นอกจากช่วยชีวิตคนไว้ได้สองคน ยังได้ของดีมากมายเพียงนี้ แถมยังได้เกาะขาใหญ่เข้าอีก นางรู้สึกว่าท่านกั๋วกงผู้เฒ่าเซี่ยกับซื่อจื่อสกุลเซี่ยน่าจะเป็นคนเที่ยงธรรมและรู้คุณ ไม่เหมือนชนชั้นสูงตระกูลมั่งคั่งหลายตระกูลที่คิดว่าผู้อื่นช่วยเหลือเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว

หมัวมัวหวังดีใจจนพร่ำสวดพระพุทธคุณไม่หยุด เหล่าสาวใช้หลายคนก็ยิ้มกว้างอย่างยินดี พากันกำชับหญิงรับใช้ชั้นผู้น้อยให้ยกของกำนัลไปเก็บในคลังเรือนหลังอย่างระมัดระวัง

ขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวาย ก็ได้ยินเสียงเจียงจิ่วดังมาจากนอกประตูลานเรือน “พี่สะใภ้สาม ท่านช่วยภรรยากับบุตรของพี่ใหญ่เซี่ยไว้จริงหรือ?”