บทที่ 57 การทูตน้ำแข็งไส

บทที่ 57 การทูตน้ำแข็งไส

ลู่ม่านประจบว่า “ได้มาเป็นหลานสะใภ้ของท่านย่า ข้าช่างมีวาสนายิ่งนัก” คำพูดนี้ขัดกับใจ พอกล่าวจบหัวใจของลู่ม่านก็สั่นระรัว

องค์หญิงใหญ่เห็นลู่ม่านตาแดงก่ำ เหงื่อไหลไม่หยุด ก็อดสงสารไม่ได้ “เปิ่นกงจะให้คนส่งก้อนน้ำแข็งไปเรือนหลานถิงโจว กลับไปแล้วพักผ่อนให้ดี อย่าให้ถูกไอร้อนเล่นงาน”

พอได้ยินคำว่าก้อนน้ำแข็ง ดวงตาของลู่ม่านก็เป็นประกายขึ้นทันที นางยิ้มกล่าวว่า “ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนแม่นมหวังเคยทำน้ำแข็งไสถั่วแดง อร่อยยิ่งนัก เพียงแต่ตระกูลลู่ยากจน ฤดูร้อนไม่มีน้ำแข็ง น้ำแข็งไสถั่วแดงนั้นจึงทำกินกันในฤดูหนาว หากตอนนี้ใช้ผลไม้ทำ คงมีสีสันสดใส แดงบ้างขาวบ้าง ทั้งสวย ทั้งอร่อย แถมยังคลายร้อนได้ด้วย”