162 - บทที่ 162 เย่หลางหยา เจ้า หลี่สุยเฟิง นี่มันสุดยอดจริงๆ ให้ตายเถอะ

บทที่ 162 เย่หลางหยา: เจ้า หลี่สุยเฟิง นี่มันสุดยอดจริงๆ ให้ตายเถอะ

-----------------------------------------

ข้างกองไฟที่กำลังลุกโชน ชายหนุ่มในชุดปฏิบัติการสีเขียวนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น มือถือขาของสัตว์ป่าที่มีขนาดใหญ่กว่าใบหน้าของเขาเอาไว้แล้วกัดกินอย่างหิวกระหาย

เพียงครู่เดียว เนื้อบนขาสัตว์ก็ถูกจัดการจนเกลี้ยง เหลือทิ้งไว้เพียงกระดูก

“เอิ๊ก!”

ชายหนุ่มเรอออกมาด้วยความอิ่มหนำ เขาโยนกระดูกทิ้งแล้วเลียริมฝีปากด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะกวักมือเรียกคนทั้งสี่ที่ยืนตะลึงงันอยู่ไม่ไกล “ทุกท่าน มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่? ข้าปิ้งเนื้อฉลองชัยไว้ให้พวกท่านแล้ว ไม่รีบมาทานกันหน่อยหรือ?”

“!!!”

เย่หลางหยาและคนอื่นๆ ต่างตัวสั่นสะท้าน สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ส่วนในใจนั้นกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์

นี่มันเวลามานั่งกินเนื้อกันที่ไหนเล่า?