กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 151 เธอเพี้ยนไปคนเดียวเถอะ ฉันไม่เพี้ยนด้วยหรอก
เดิมทีเสิ่นเสวี่ยไม่ได้คิดจะกลับบ้านพ่อแม่ไปขอน้ำผึ้ง เพราะเธอคิดว่าพ่อแม่แท้ๆ ของเธอใจแข็งยิ่งกว่าหิน ลูกสาวแท้ๆ อย่างเธอ พวกเขายังพูดได้เลยว่าไม่เอาแล้วก็ไม่เอา
แต่พอโจวจิ่งเฉินพูดว่า “ถึงพ่อกับแม่จะไม่ได้รับพัสดุ พวกท่านก็ไม่ตำหนิเธอหรอก”
เสิ่นเสวี่ยก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย พ่อแม่สามีมีเหตุผล เธอที่เป็นลูกสะใภ้ก็ต้องทำตัวให้ดีเหมือนกัน ในเมื่อรับปากว่าจะส่งน้ำผึ้งให้พวกท่านแล้ว เธอก็ผิดคำพูดไม่ได้
“จิ่งเฉิน รอฉันอยู่บ้านนะ ฉันจะกลับบ้านพ่อแม่สักหน่อย”