เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 ผูกมิติเก็บของ
เช้าวันต่อมา เสิ่นซูอวี้ถูกเสียงเอะอะปลุกให้ตื่น เมื่อคืนเธอก็คิดแล้วว่าวันนี้บ้านคงไม่สงบ เลยไม่ได้แปลกใจอะไร
ปู่เสิ่นกับลุงใหญ่เสิ่นและคนอื่น ๆ กลับมากันหมดแล้ว ย่าเสิ่นกับคนอื่นจึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น
“ตาแก่เป็นยังไงบ้าง? ผู้ชายคนนั้นไม่เป็นไรใช่ไหม?” ย่าเสิ่นอยู่บ้านแล้วนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาทั้งคืน พอฟ้ายังไม่ทันสางก็ลุกขึ้นมาแล้ว
ป้ารองสนใจแค่ว่าเสียเงินของบ้านไปหรือเปล่า เธอถามสามีว่า “เสิ่นเซี่ยงหนาน พาผู้ชายไม่รู้หัวนอนปลายเท้าไปโรงพยาบาลเสียเงินไปเท่าไร? เงินเป็นของลุงสามให้หรือ?”
ปู่เสิ่นสูบบุหรี่พึ่บพั่บ อยู่หลายที ก่อนจะตอบว่า “ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่บาดเจ็บหนักมาก ต้องพักรักษาตัวดี ๆ”
“รู้หรือยังว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ทำงานอะไร?”
ปู่เสิ่นส่ายหน้า “พวกเราก็อยากถาม แต่หนุ่มคนนั้นยังไม่ฟื้น ในกระเป๋าเสื้อก็ไม่มีเอกสารยืนยันตัวตนสักอย่าง พวกเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาชื่ออะไร กลัวจะมีเรื่องตามมา ฉันเลยให้ลูกรองไปแจ้งตำรวจแล้ว จากนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราต้องจัดการแล้ว”