เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 6 เสิ่นเสวี่ยเก็บชายไม่รู้หัวนอนปลายเท้ากลับมาคนหนึ่ง
เดินตามทางบนเขาอยู่กว่าสองชั่วโมงกว่าจะถึงตัวอำเภอ เสิ่นซูอวี้เดินเลี้ยวไปเลี้ยวมาตามความทรงจำ จนเข้าไปในตรอกลับตาคนแห่งหนึ่ง จ่ายเงินให้คนเฝ้าประตูหนึ่งเหมาผ่านเข้าไปขายของป่าในตลาดมืด
ก่อนเข้าตลาดมืด เสิ่นซูอวี้ใช้ผ้าโพกหัวสีดำปิดหน้าไว้ พูดเสียงทุ้มกว่าปกติ แถมยังเดินกะเผลก ๆ เธอไม่กลัวว่าจะมีใครจำได้
แค่ไก่ป่ากับกระต่ายป่าในตะกร้าสะพายหลังโผล่มาให้เห็นนิดเดียว ก็มีคนเข้ามาถามราคาไม่น้อย ไม่นานเธอก็ขายกระต่ายป่าสามตัวกับไก่ป่าหนึ่งตัวออกไป
ในตะกร้าสะพายหลังยังเหลือกระต่ายป่าหนึ่งตัวกับไก่ป่าหนึ่งตัว
มีคนตาไวเห็นไข่ไก่ป่ากับเห็ดหอมในตะกร้าสะพายหลัง เลยถามเสิ่นซูอวี้ว่าขายไหม เธอโบกมือ “ไม่ขาย”
เสิ่นซูอวี้ยัดเงินใส่กระเป๋า ไม่ได้อยู่ในตลาดมืดนาน รีบออกมาให้เร็วที่สุด
ที่เรียกตลาดมืดก็เพราะเป็นที่ที่เปิดเผยไม่ได้ ถ้าโดนจับได้ที่นี่แล้วถูกตั้งข้อหาเก็งกำไรค้าของเถื่อน ชีวิตก็แทบจบเห่
ไปกลับอยู่พักใหญ่ พอเสิ่นซูอวี้กลับถึงกองพลผลิตเสิ่นเจียป้าก็เลยหนึ่งทุ่มไปแล้ว ฟ้าก็มืดลงพอดี
กลัวปู่กับย่าเป็นห่วง เธอเลยเร่งฝีเท้าเดินกลับบ้าน แต่ไกล ๆ ก็เห็นคนยืนล้อมหน้าบ้านตัวเองกันแน่นหลายชั้น