เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 139 เม็ดทรายแห่งยุคสมัย
ครูใหญ่ฉีร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก ร่างกายทรุดฮวบลงแทบจะฟุบไปกับโต๊ะยาว
เซี่ยฉิงฉิงใช้สองมือประคองแขนของท่านไว้จนแทบจะรับน้ำหนักไม่ไหว เธอกลัวว่าชายชราจะสะเทือนใจเกินเหตุจนหน้ามืดหกล้มไป
จังหวะนั้นเอง เหลียงเซินก็เดินเข้ามา
เขาสวมเสื้อนวมตัวเก่าสีเข้มที่ซักจนสะอาดเรียบร้อย ที่ต้นแขนพันผ้าโปร่งสีดำ บนกระเป๋าเสื้อตรงอกซ้ายกลัดดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆ มือข้างเดียวของเขาช้อนประคองครูใหญ่ฉีไว้ ก่อนจะหันมาบอกเซี่ยฉิงฉิง "ผมจัดการเอง คุณไปหาย่ากับเหมี่ยวเหมี่ยวเถอะ"
เซี่ยฉิงฉิงรีบปล่อยมือทันที
เมื่อกี้ต้องออกแรงยื้อครูใหญ่ฉีไว้ตลอด ทำเอาข้อมือเธอปวดระบมไปหมด
ฝั่งตรงข้ามโต๊ะยาวมีม้านั่งยาววางเรียงไว้สิบกว่าตัว แบ่งเป็นสองแถว ด้านหลังมีคนมานั่งจับจองที่กันบ้างแล้ว บางคนเซี่ยฉิงฉิงก็รู้จัก บางคนก็ไม่รู้จัก เมื่อสบเข้ากับสายตาที่มองมา เธอก็พยักหน้าทักทายทุกคนตามมารยาท
จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในห้องข้างๆ
คุณย่าเหลียงกับเหลียงเหมี่ยวแต่งกายเหมือนกับเหลียงเซิน ที่แขนพันผ้าดำและกลัดดอกไม้ขาวที่หน้าอก