เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 ต้องพากลับไปด้วยให้ได้
เรือนรับรองของเมืองซีเฟิงไม่มีระบบทำความร้อนจากหม้อต้มส่วนกลาง แต่จะตั้งเตาเหล็กไว้ในแต่ละห้องเพื่อเผาถ่านอัดก้อน พอเห็นทั้งสองคนเดินกลับมา พนักงานต้อนรับก็เอ่ยถามว่าจะให้เข้าไปจุดไฟในห้องให้เลยไหม
พร้อมบอกด้วยว่าถ้าจุดไฟตอนนี้ พอตกดึกจะต้องเข้ามาเติมถ่านกลบไฟอีกครั้ง
เหลียงเซินยังไงก็ได้ เขาบีบฝ่ามือของเซี่ยฉิงฉิงเบาๆ เพื่อให้เธอเป็นคนตัดสินใจ
เซี่ยฉิงฉิงคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ "รบกวนเติมน้ำร้อนใส่กระติกให้เราสองกระติกก็พอค่ะ"
เธอตั้งใจว่าจะล้างหน้าล้างตาแบบง่ายๆ แล้วเข้านอนเลย หากต้องมานั่งจุดเตากลบถ่านคงวุ่นวายและเสียเวลาเปล่าๆ
พอไม่ต้องทำงานเพิ่ม พนักงานต้อนรับก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง นอกจากจะหยิบกระติกน้ำร้อนมาให้สองใบแล้ว ยังแถมกาน้ำร้อนให้อีกหนึ่งกา
เมืองซีเฟิงตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกล พอตกกลางคืนบนถนนก็แทบไม่มีผู้คน แขกที่มาพักในเรือนรับรองก็มีไม่มาก โถงทางเดินจึงเงียบสงัด
ความเงียบงันเช่นนี้ยิ่งชวนให้จินตนาการไปถึงเรื่องน่ากลัวต่างๆ นานา เซี่ยฉิงฉิงล้างเท้าเสร็จก็นั่งลงที่ขอบเตียง มองเหลียงเซินยกอ่างน้ำสกปรกออกไปเททิ้ง เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า การที่เขาอาสาเดินทางมาด้วยกันในครั้งนี้ ช่างเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ
หากเธอมาคนเดียว ถึงแม้จะไม่ถึงขั้นหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก เจอเรื่องยากลำบากแค่ไหนก็คงกัดฟันสู้จนผ่านไปได้ แต่ในเมื่อแต่งงานมีคนรักแล้ว ทำไมเธอจะต้องกัดฟันฝ่าฟันอุปสรรคเพียงลำพังอีกล่ะ