เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 106 ผมไปกับคุณ
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาอาหารกลางวัน ประตูโรงอาหารจึงปิดสนิท พอเห็นเซี่ยฉิงฉิงปั่นจักรยานมาถึงสถานีเครื่องจักรกลการเกษตร ลุงยามก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ "หัวหน้าเซี่ย มาหาหัวหน้าเหลียงเหรอครับ"
เซี่ยฉิงฉิงก้าวลงจากรถ "ใช่ค่ะ รบกวนช่วยเรียกเขาให้หน่อยนะคะ พอดีมีเรื่องด่วน"
ลุงยามร้อง "อ้าว" ออกมาคำหนึ่ง "ไม่ทันซะแล้วครับ หัวหน้าเหลียงเพิ่งออกไปเมื่อกี้นี้เอง"
เซี่ยฉิงฉิงชะงัก "เขาไปไหนเหรอคะ"
"ไม่รู้เหมือนกันครับ เห็นขับรถบรรทุกออกไป" พอเห็นสีหน้าของเซี่ยฉิงฉิงดูเคร่งเครียดผิดปกติ ลุงยามก็พลอยกังวลไปด้วย "หัวหน้าเซี่ย เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ ลองเล่าให้ลุงฟังไหม เผื่อจะพอช่วยคิดหาทางได้"
เซี่ยฉิงฉิงสูดหายใจลึก ฝืนยิ้มออกมา "ไม่มีอะไรค่ะ ลุงทำงานต่อเถอะ"
เธอเข็นจักรยานเดินหันหลังออกมาได้ไม่กี่ก้าว กำลังคิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรต่อไป จู่ๆ ก็มีป้าคนหนึ่งวิ่งตามหลังมาพลางตะโกนเรียก "สหายเซี่ย!"
เซี่ยฉิงฉิงหันไปมอง เห็นว่าเป็นภรรยาของคนงานคนหนึ่งในโรงงาน เคยเจอหน้ากันที่โรงอาหารสองครั้ง อายุมากกว่าเธอราวสองรอบ เหลียงเซินเคยเล่าให้ฟังว่าป้าคนนี้รักใคร่ปรองดองกับสามีมานานหลายปี
ป้าวิ่งเหยาะๆ มาหยุดตรงหน้าเซี่ยฉิงฉิง มือเท้าสะเอวถาม "สหายเซี่ยตัวน้อย มีเรื่องเดือดร้อนอะไรหรือเปล่า"