เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 เลือกสาขาวิชาแล้ว
แค่ได้ยินเสียงแหลมสูงนั่น เหลียงเซินก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร แต่เพราะเดินผ่านพอดี แถมประตูก็เปิดอ้าอยู่ เขาจึงหันไปมองแวบหนึ่ง
จังหวะนั้น เฉินเจิงเยี่ยนยืนหันหลังให้ประตูจึงไม่เห็น แต่เจ้าหน้าที่หลิวที่กำลังปวดหัวกับเสียงโวยวายของอีกฝ่ายมองเห็นเข้าพอดี จึงรีบยิ้มดีใจและชะโงกตัวทักทาย "หัวหน้าเหลียงมาแล้วเหรอคะ มาหาหัวหน้าโจวอีกล่ะสิ"
อีกฝ่ายทักทายมาแล้ว เหลียงเซินจึงหยุดเดินและตอบกลับอย่างสุภาพ "ครับ มีเรื่องงานต้องคุยกันนิดหน่อย ช่วงนี้พวกคุณยุ่งไหมครับ"
เจ้าหน้าที่หลิวเหลือบมองเฉินเจิงเยี่ยนอย่างมีนัย ก่อนจะยิ้มขื่น "ยุ่งค่ะ ยุ่งมากเลย"
หัวหน้าฝ่ายแรงงานและค่าจ้างที่เป็นเจ้านายโดยตรงของเธอ วันๆ ไม่ประชุมก็จิบน้ำชา คอยต้อนรับเจ้านายระดับสูง โยนงานส่วนใหญ่มาให้เธอทำคนเดียว ตัวเธอก็ไม่มีเส้นสาย ไม่มีอาวุโส ทำงานหนักเหมือนลาโม่แป้งยังไม่พอ ยังต้องมาคอยรับมือกับพวกเด็กเส้นและตัวแสบประจำโรงงานอีก เหนื่อยทั้งกายทั้งใจจริงๆ
เหลียงเซินทำหน้าเห็นใจ "ลำบากหน่อยนะครับ"
ทักทายพอเป็นพิธีไม่กี่คำ เหลียงเซินก็ก้าวเดินจากไป ตลอดเวลาเขาไม่เคยชายตามองหน้าเฉินเจิงเยี่ยนเลยสักนิด ทั้งที่พอเจ้าหน้าที่หลิวทักทายเขา เฉินเจิงเยี่ยนก็หันขวับมาแล้ว
ถูกเหลียงเซินมองผ่านราวกับอากาศธาตุ เฉินเจิงเยี่ยนไม่ได้เก็บมาใส่ใจ แต่ที่เธอโมโหคือเรื่องที่ตัวเองเพิ่งทะเลาะกับเจ้าหน้าที่หลิวเมื่อครู่ดันถูกเขาได้ยินเข้าเต็มสองหู
ขายหน้าชะมัด