เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 ถ้าเป็นเขา เธอก็รับได้
การได้มาเจอเซี่ยฉิงฉิงที่นี่ ไม่ได้ทำให้เหลียงเซินประหลาดใจเลยสักนิด
พวกยุวชนปัญญาชนที่ลงมาอยู่ชนบท ทางบ้านมักจะส่งเงินและคูปองมาให้บ้างไม่มากก็น้อย เพื่อให้นานๆ ทีพวกเขาจะได้แวะมากินของอร่อยที่ภัตตาคารของรัฐแก้ขัดสน ทุกวันหยุดพักงาน ลูกค้าครึ่งหนึ่งในภัตตาคารแห่งนี้ก็ล้วนเป็นยุวชนปัญญาชนทั้งนั้น
ประจวบเหมาะกับที่อาหารของโต๊ะเซี่ยฉิงฉิงทำเสร็จพอดี พนักงานเสิร์ฟตะโกนเรียกให้พวกเธอเดินไปรับเองที่ช่องรับอาหาร
ทั้งสามคนลุกขึ้นเดินผ่านทางเดินหน้าประตูมุ่งหน้าไปยังช่องรับอาหาร แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายอาจจะเป็นคู่หมั้นวัยเด็กที่เธอกำลังตามหา แต่เซี่ยฉิงฉิงก็ไม่ได้เขินอาย เธอคลี่ยิ้มสดใสอย่างเปิดเผย ยกมือโบกทักทายเหลียงเซินจากระยะไกล
เหลียงเซินที่กำลังจะละสายตากลับไป กลับบังเอิญสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่หยีโค้งเปี่ยมรอยยิ้มของเธอ สมองพลันชะงักไปครึ่งวินาที ก่อนจะพยักหน้ารับคำทักทายของเธอเบาๆ
ห้องส่วนตัวอยู่สุดทางเดิน มีม่านผ้าแขวนปิดไว้ครึ่งบาน โจวซิงกั๋วยกมือเลิกม่านขึ้น หันมามองเหลียงเซิน "แม่หนูคนนั้นสวยจริง เพิ่งรู้จักกันเหรอ"