เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 เงาร่างที่คุ้นเคย
เซี่ยฉิงฉิงไม่ได้หันกลับไปมอง แค่ได้ยินเสียงก็รู้แล้วว่าเป็นใคร
เธอยิ้มให้พนักงานขาย "พี่คะ ช่วยตัดผ้าให้ฉันหน่อย เอาขนาดที่ตัดชุดได้สักสองชุดค่ะ"
สำหรับคนอย่างซุนชิวเหมย การทำเป็นมองไม่เห็นคือการหยามเกียรติกันชัดๆ เดิมทีเธอแค่เดินผ่านมา แค่อยากรู้ว่าเซี่ยฉิงฉิงจะซื้อเสื้อผ้าแบบไหน พอเห็นอีกฝ่ายเลือกซื้อผ้าป่าน ก็ได้ใจขึ้นมาทันที
ผ้าป่านมีแต่พวกชาวบ้านใส่กัน คนที่พอมีเงินหน่อย อย่างน้อยก็ต้องซื้อผ้าฝ้าย
อย่างเสื้อเชิ้ตที่เธอใส่อยู่เนี่ย ตัดมาจากผ้าโพลีเอสเตอร์ตี๋เชวี่ยเหลียงเชียวนา
คิดไม่ถึงเลยว่าเซี่ยฉิงฉิงที่มาจากเมืองไห่ซื่อ ที่แท้ก็เป็นยาจกที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อผ้าฝ้าย
ตั้งแต่เซี่ยฉิงฉิงมาถึง ซุนชิวเหมยก็โดนข่มไปเสียทุกด้าน ในที่สุดเธอก็หาจุดที่เหยียบอีกฝ่ายให้จมดินได้สักที ความรู้สึกเหนือกว่าพลุ่งพล่านขึ้นมาเต็มอก
เธอเดินเชิดหน้าเข้าไปในร้าน หยิบคูปองผ้าออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้พนักงานขาย "ฉันจะซื้อผ้าฝ้ายไปทำปลอกหมอน ตัดผ้าฝ้ายให้ฉันก่อนเลย"
พนักงานขายกวาดตามองซุนชิวเหมยตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเอือมระอา "ไม่เห็นหรือไงว่ามีคนมาก่อน ไปต่อแถวข้างหลังโน่น"