0092

⬢⬢⬢

ตอนที่ 92

หลังจากเสือดาวเมฆดำกินอิ่มหนำสำราญแล้ว เฉินเติงหมิงก็ปฏิเสธความปรารถนาอันแรงกล้าของเจ้าเสือดาวเซ่อที่พยายามจะถวายเลือดให้เขา ทั้งยังกำชับเจ้าเสือดาวเซ่อว่าอย่าได้แส่เรื่องคนอื่น อย่าหาเรื่องใส่ตัว หากไม่จำเป็นอย่าเพิ่งสร้างศัตรู เอาความสงบเป็นที่ตั้ง หากศัตรูจะสร้างความขัดแย้งให้ชิงลงมือก่อน หากพบเจอเรื่องไม่เป็นธรรม อย่าได้รีบร้อนออกหน้าไปจัดการในฐานะเสือ

จากนั้นเขาก็ทิ้งเจ้าเสือดาวเซ่อที่ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างอยู่ในป่าเขา สัญญาว่าจะกลับมาเรียกหาในวันหน้า ก่อนจะหมุนตัวจากไปอย่างสง่างาม

บัดนี้เมื่อสำเร็จขั้นสร้างรากฐานแล้ว เฉินเติงหมิงรู้สึกเบาสบายขึ้นมากยามควบคุมอาคมดาบเหินเวหา ความเร็วในการหลบหนีของเขารวดเร็วยิ่งขึ้นและสิ้นเปลืองปราณวิญญาณน้อยลง

การควบคุมปราณวิญญาณที่แข็งแกร่งขึ้น หมายความว่าการร่ายอาคมและการควบคุมพลังวิญญาณย่อมประณีตยิ่งกว่าเดิม

สิ่งนี้เป็นกระบวนการที่เมื่อความสามารถเพิ่มพูนขึ้น ก็จะควบคุมได้เองอย่างเป็นธรรมชาติ

ราวกับคนที่จู่ ๆ ย้อนวิวัฒนาการกลายเป็นปลา เมื่อมีเหงือกก็ย่อมจะหายใจในน้ำได้เองโดยธรรมชาติ ไม่จำเป็นต้องทำความเข้าใจหรือขบคิดอย่างซับซ้อนแต่อย่างใด

มาถึงตอนนี้ เฉินเติงหมิงก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเหล่าผู้บำเพ็ญสร้างรากฐานในสำนักถึงชอบบินร่อนไปมากลางหาว และมักจะลอยตัวอยู่กลางอากาศยามพูดคุยกับศิษย์

คงเป็นเพราะใช้พลังวิญญาณน้อยและสบายกว่า การบินเหินจึงทำได้อย่างอิสระตามใจชอบ