เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินตี๋ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ กล่าวว่า “ผมเข้าใจแล้ว”
“พรุ่งนี้ถ้าผมเจอพวกอัจฉริยะหนุ่มสาวของประเทศศัตรูต่างเผ่า ผมจะฆ่าพวกมันให้หมด”
“ในเมื่อสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เสวียนอู่เป็นสัตว์พิทักษ์ของเมืองสวนอู่เรา ไม่ว่ามันจะเต็มใจหรือไม่ ทายาทก็ควรเป็นของชาวอาณาจักรมังกรเรา”
“คุณหลินพูดดีมาก!” เฉียนทงเสินชูนิ้วโป้งให้เขาเป็นคนแรก
เหล่าเติ้งอีกสองคนก็พยักหน้าไม่หยุด เห็นด้วยอย่างยิ่งกับความเห็นของหลินตี๋
จากนั้น หลู่เจิ้งหยางพูดต่อ “คุณหลิน ครั้งนี้เก้าเมืองมณฑลใต้ก็จะมีอัจฉริยะท้องถิ่นลงแข่งไม่น้อย”
“แต่ว่า…เทียบกับอัจฉริยะของประเทศศัตรูและเผ่าพันธุ์ต่างด้าวเหล่านั้น พลังของอัจฉริยะเก้าเมืองมณฑลใต้เราจะอ่อนกว่านิดหน่อย…”
“คุณหลิน ผมมีเรื่องหนึ่งขอร้อง…”
หลินตี๋ยิ้มตอบ “เจ้าเมืองลู่เชิญพูด ถ้าผู้น้อยช่วยได้จะช่วยแน่นอน”
“ดี งั้นผมไม่เกรงใจแล้ว”