กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มุมหนึ่งของลานจอดรถ
หวังเสี่ยวฉีเงยหน้าขึ้น ดวงตามีเงาสะท้อนของลูกไฟยักษ์สีแดงสดหกลูกบนท้องฟ้า
ลูกหินหนืดทั้งหกลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ แต่ละลูกขนาดเท่าอ่างน้ำ ผิวเปลือกหินสีดำแตกออก ในรอยแตกมีลาวาสีทองแดงไหลเวียน ราวกับหัวใจหกดวงที่กำลังเต้นอยู่
พวกมันหมุนช้า ๆ ย้อมสีท้องฟ้าโดยรอบให้เป็นสีแดงคล้ำ ราวกับวันสิ้นโลกมาถึง
คลื่นความร้อนกระหน่ำเข้าหน้า แม้จะห่างออกไปหลายสิบเมตร หวังเสี่ยวฉีก็รู้สึกเหมือนคิ้วกำลังจะถูกเผาไหม้
ผมซอยตรงหน้าผากยิ่งม้วนงอเล็กน้อย ส่งกลิ่นไหม้จาง ๆ
“นี่...นี่คือท่าไม้ตายของลูกพี่คางคกงั้นหรือ?”
หวังเสี่ยวฉีกกลืนน้ำลาย ลำคอแห้งผาดอย่างรุนแรง “ซานซานสมกับเป็นน้องสาวของเจ้านายจริง ๆ มีสัตว์มายาน่าสะพรึงขนาดนี้...”