กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ขะ...ขอโทษ! หลินตี๋! ขะ...ขอโทษจริง ๆ!”
จางหย่ารีบหยิบมีดที่พื้นไปทิ้งไกล ๆ แล้วอธิบายอย่างตะกุกตะกัก “ฉันมันโง่! ฉันมันไม่ดีเอง! ฉันไม่ควรสงสัยแกเลย!”
“เมื่อกี้ฉันกะว่าจะไปซื้อแตงโมที่แผงให้แกกิน แต่จู่ ๆ พันธสัญญาดวงจิตก็ขาดไป ฉันนึกว่าเสี่ยวเลี่ยตายแล้ว เลยถือมีดมา...”
“ฉันไม่ได้อยากฟันแกจริง ๆ นะ แค่อยากจะขู่แกเฉย ๆ...”
“ไม่ต้องอธิบายแล้ว”
หลินตี๋มองท่าทางที่ใสซื่อของจางหย่า ความรู้สึกผิดเพิ่มขึ้นเป็น 100 เท่าในทันที แต่เมื่อเหตุการณ์มาถึงขั้นนี้เขาก็ช่วยไม่ได้ ทำได้เพียงคิดว่าจะชดเชยให้เพื่อนเก่าคนนี้ในวันหน้า....