เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 45 ศิษย์คนสุดท้ายแห่งอารามสันโดษ
"ไปกันเถอะ" รอร์แชคอยากจะรีบเดินหนีไปให้พ้น ส่วนปาสกาลยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาคว้าตัวพอลลีนาวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
วาล็องที่ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้อ้าปากเตรียมจะตะโกนลั่น "สหายของผม! เขาเป็นจอม..." ทว่าเขากลับรู้สึกว่าปากของตนเองถูกมือที่มองไม่เห็นปิดเอาไว้แน่นจนไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้อีกแม้แต่คำเดียว
ไอ้ผีพนันนี่ รู้ว่าฉันเป็นจอมเวทแล้วยังคิดจะลากฉันลงน้ำไปด้วยอีก รอร์แชคไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดการด้วย [หัตถ์จอมเวท] ทันที
ฝูงชนที่ชอบมุงดูเรื่องสนุกพากันเข้ามาล้อมวงอีกครั้ง "คนว่างงานพวกนี้โผล่มาจากไหนกันนักหนาเนี่ย?" รอร์แชคไม่รู้เลยว่าบ่อนการพนันในวาลูอานาก็เปรียบเสมือนเนื้อสดที่ดึงดูดแมลงวันผู้คนที่ผลาญเงินทองและทรัพย์สินของตนเองจนหมดตัวแล้วก็จะมาป้วนเปี้ยนเผาผลาญชีวิตของตัวเองไปอย่างไร้จุดหมายอยู่แถวนี้แหละ