กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 ข้าจะเป็นยามคอยคุ้มกันเจ้าอย่างดี
ซังเนี่ยนยกมือขึ้น ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตบหลังนางเบา ๆ แล้วถอนหายใจ พูดเพียงว่า
“ชีวิตคนเราไม่มีอะไรแน่นอน”
ชูเหยากำแขนเสื้อนางแน่น สะอื้นพลางพูดซ้ำ
“ชีวิตคนเราไม่มีอะไรแน่นอน พูดได้ดีนี่ แต่ทำไมพวกเราต้องมารับผลจากความผิดที่คนอื่นก่อไว้ด้วย?”
“ทั้งที่พวกเราต่างหากที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรที่สุด”
ซังเนี่ยนไม่รู้ว่าชูเหยาหมายถึงเรื่องไหน แต่ความปวดร้าวที่อัดแน่นในใจจนห้ามไม่อยู่ก็บอกนางว่า...
นางเองก็เสียใจกับเรื่องนี้เหมือนกัน
สุดท้ายนางก็สูดจมูก ปลอบด้วยน้ำเสียงขื่นขม
“อาเหยา ช่วงที่ลำบากที่สุดผ่านไปแล้ว ต่อจากนี้ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง”