กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 144 ถ้าเป็นคำสั่งเสียของข้า นางจะฟัง
ฟ้าเพิ่งมืด เสิ่นหมิงเฉาก็กลับมาจากข้างนอก พร้อมเหล้าดีหนึ่งไหกับกับข้าวอีกสองสามอย่าง
ที่พักของเหวินปู้อวี่กับชูเหยาเป็นบ้านว่างหลังหนึ่งในหมู่บ้านที่ไม่มีใครอยู่
สภาพค่อนข้างเรียบง่าย
ทุกคนช่วยกันยกโต๊ะออกไปไว้ในลานเล็ก ๆ แต่กลับมีที่นั่งไม่พอ
เหวินปู้อวี่ตบหัวตัวเองเบา ๆ
“ดูความจำข้าสิ ข้าไปยืมบ้านข้าง ๆ ก่อน เดี๋ยวมา”
ซังเนี่ยนเดินตามเขาต้อย ๆ แล้วพิงบานประตูดูเขาพูดขอยืมกับเพื่อนบ้าน
ด้านในของบานประตูมียันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งติดอยู่แน่น ลายยันต์ที่เขียนด้วยชาดบนนั้นมีสีสดสะดุดตา
ซังเนี่ยนถามอย่างสงสัย “นี่คืออะไรหรือ?”