เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 32 ฟ้าถล่มลงมาก็มีปากเซี่ยเฉินโจวค้ำไว้
เวลาในแดนลับเดินไม่เท่ากับโลกภายนอก หนึ่งวันที่ผ่านไปในนี้เป็นแค่ชั่วพริบตาเดียวของข้างนอก
ท้องฟ้าที่นี่สว่างอยู่ตลอด ซังเนี่ยนเองก็ไม่รู้ว่าปีนมานานแค่ไหนแล้ว หน้าผาทอดยาวขึ้นไปจนสุดฟ้า ราวกับไม่มีวันปีนไปถึงปลายทาง
เสิ่นหมิงเฉาปีนตามหลังนางมา ตอนแรกยังมีแรงเถียงกับนางสองสามคำ แต่พอผ่านไป เขาก็ตาลอย เหลือแรงแค่หอบหายใจ
แต่พอเห็นซังเนี่ยนที่ยังมีสีหน้าสงบนิ่ง เขาก็กัดฟันปีนต่อ
ด้านนอกม่านแสง เหล่าผู้อาวุโสต่างส่งเสียงฮือฮา
“พวกเขาปีนขึ้นไปได้จริงๆ ด้วย สองคนนี้จิตใจเข้มแข็งถึงเพียงนี้เชียว!”
“ข้าว่าเด็กสาวที่ชื่อซังเนี่ยนยังเหนือกว่าอยู่ขั้นหนึ่ง” ผู้อาวุโสสองพูด “ถ้าไม่มีนาง เสิ่นหมิงเฉาคงยอมแพ้ไปนานแล้ว”
เขาพูดอย่างดีใจ “สายตาข้าไม่ผิดจริงๆ ศิษย์คนนี้ข้าจะต้องรับไว้ให้ได้”