ตอนที่ 265 บาดแผลเก่า

ตอนที่ 265 บาดแผลเก่า

หลังจากซ่งโย่วอันเข้าสู่สำนักหานหลิน ซ่งหย่วนซานและเจียงหลีก็ค่อย ๆ ไม่ได้ทุ่มเทจิตใจไปกับการศึกษากิจการค้าอีกต่อไป ร้านค้ายังคงเปิดอยู่ ทว่าพวกเขากลับมิได้เหนื่อยยากขยายกิจการค้าอีก

หลายปีมานี้ การค้าขายในร้าน พวกเขามิได้ใส่ใจอันใดมากนักจริง ๆ ซ่งหย่วนซานค่อย ๆ ถอยไปอยู่เบื้องหลัง เพียงคอยตัดสินใจเรื่องใหญ่ ๆ งานวิ่งเต้นหน้าหลังล้วนส่งมอบให้คนเบื้องล่าง เจียงหลีเองก็ยินดีกับความว่างเว้น ว่าง ๆ ถึงจะไปเดินเล่นที่ร้านสักครา เหลือบมองสมุดบัญชีสักตา

ซ่งหย่วนซานและเจียงหลีเคยปรึกษากันเป็นการส่วนตัว วันเวลาสืบไปเบื้องหน้า ก็เฝ้าร้านแห่งนี้ เฝ้าคนทั้งครอบครัวนี้ ใช้ชีวิตอย่างสงบเรียบง่าย สิ่งของเช่นเงินทองนั้นหาไม่มีวันหมดสิ้น ถึงจะมีมากไป ก็เป็นเพียงเก็บหอมรอมริบไว้ให้ลูกหลานเท่านั้น

ทว่าเหตุที่พวกเขาทำเช่นนี้ ก็มีสาเหตุอยู่สองสามประการเช่นกัน

ประการแรก สำนักหานหลินเป็นแดนแห่งขุนนางตงฉิน แม้จะกล่าวว่าซ่งโย่วอันมิได้คิดว่าบ้านตนทำการค้าแล้วจะทำให้ชื่อเสียงของผู้ศึกษาเล่าเรียนอย่างเขาต้องมัวหมอง มิสู้กล่าวว่า ย่อมเป็นเพราะพ่อแม่ทำการค้า จึงทำให้เขาเติบโตมาอย่างมั่งคั่งสุขสบาย ในเรื่องการร่ำเรียนหนังสือ ไม่เคยต้องกังวลเรื่องเครื่องเขียนสี่สมบัติ ทว่าซ่งหย่วนซานและเจียงหลีเป็นพ่อแม่ เมื่อลูกไม่ใส่ใจ พวกเขาก็ต้องคิดเผื่อลูกให้มากขึ้นอีกหลายส่วน ไม่อยากให้ลูกถูกคนครหาว่ามีกลิ่นอายคาวเงินเต็มตัว