ตอนที่ 259 คารวะไทเฮาเย่

ตอนที่ 259 คารวะไทเฮาเย่

วันที่ซ่งโย่วอันไปเข้าเฝ้าไทเฮาเย่ เขาสวมชุดใหม่ที่เจียงหลีเตรียมไว้ให้เป็นพิเศษ

ชุดนั้นตัดเย็บจากเนื้อผ้าชั้นดีของหอทอเมฆา พื้นสีขาวดุจแสงจันทร์ ปักลวดลายไผ่หมึกไม่กี่ลำ ขับเน้นให้เขาสง่างามหล่อเหลายิ่งนัก ก่อนออกจากเรือน เจียงหลีมองสำรวจเขาหัวจรดเท้าอยู่หลายครา พลางช่วยจัดปกเสื้อและจัดสายรัดเอวให้เข้าที่ ปากก็พร่ำบ่นว่า “พบญาติผู้ใหญ่ของผู้อื่นเป็นคราแรก ต้องดูกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาหน่อย”

ซ่งโย่วอันทั้งขันทั้งเอ็นดู “ท่านแม่ หรือว่าบุตรชายของท่านยังหล่อเหลาไม่พอหรือขอรับ”

เจียงหลีตีเขาไปทีหนึ่ง “ปากหวานนัก” ทว่าในดวงตาคู่นั้น กลับเปี่ยมล้นด้วยความปลาบปลื้มยินดีที่ไม่อาจซ่อนเร้น

วันนี้นางตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ใต้แสงตะเกียงนางเฝ้ามองชุดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งยังจุดเครื่องกำยานมารมเองอีกหนึ่งรอบ เห็นว่าไร้รอยยับย่นแม้แต่น้อยแล้ว จึงวางใจเก็บไว้อย่างดี

ทางด้านซ่งหย่วนซานมิได้เอ่ยสิ่งใดมากความ เพียงยืนอยู่ตรงประตู มองดูเขาขึ้นรถม้า แล้วจึงกล่าวขึ้นประโยคหนึ่งว่า “ไปเถิด วางใจได้ พ่อกับแม่ของเจ้ารออยู่ที่บ้าน”