เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 249 งานอวมงคลบังเกิดที่เหอวาน
ซ่งฉางเกินและหวังเฉี่ยวเจิน ในที่สุดก็ได้ฝังไว้ ณ ที่เดียวกัน
หลังจากเสร็จสิ้นงานศพของผู้อาวุโสทั้งสอง ครอบครัวของซ่งหย่วนซานก็พำนักอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเหอวานต่อ ซ่งหย่วนซานต้องไว้ทุกข์รักษากตัญญูสามปี ซ่งโย่วอันไว้ทุกข์รักษากตัญญูหนึ่งปี อย่างไรชั่วครู่ชั่วคราวนี้ก็ไม่อาจปลีกตัวไปไหนได้ จึงพักอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเสียเลย จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาทั้งสองทาง
จะว่าไปแล้ว นับตั้งแต่ซ่งโย่วอันเริ่มต้นการศึกษา ครอบครัวของพวกเขาก็ไม่ได้พำนักอยู่ที่หมู่บ้านเหอวานเป็นกิจจะลักษณะอีก ยามนี้ในเมื่อเป็นการไว้ทุกข์รักษากตัญญู การย้ายกลับมาอยู่จึงกลับให้ความรู้สึกสบายใจ ซ่งหย่วนซานนำพาผู้คนเก็บกวาดดูแลเรือนเก่าทั้งภายนอกภายในจนเรียบร้อยรอบหนึ่ง ต้นสาลี่ต้นนั้นในลานเรือนยังคงยืนต้นอยู่ ครั้นถึงสารทวิษุวัตกลิ่นหอมละมุนก็อบอวลไปทั่วทั้งลานเรือน
สิ่งที่ทำให้เจียงหลียิ่งผูกพันห่วงหาก็คือบิดามารดาของนางเอง เจียงต้าหงและเถียนหงอิงอายุก็มากแล้ว แม้จะกล่าวว่าเจียงตงและเจียงชิวกตัญญู หลี่จู๋หรูและฟางซู่หย่าลูกสะใภ้ทั้งสองคนนี้ก็ทุ่มเทใจ ทว่าอย่างไรก็ไม่อาจต้านทานสังขารคนที่ชราลงไปทุกวี่วันได้ แทนที่จะห่วงหากันข้ามระยะทางพันลี้ มิสู้ฉวยโอกาสตอนที่ผู้อาวุโสยังอยู่ ไปแสดงความกตัญญูต่อหน้าพวกเขาให้มากหน่อย