ตอนที่ 248 ตะเกียงยาวส่งคนคุ้นเคย

ตอนที่ 248 ตะเกียงยาวส่งคนคุ้นเคย

ซ่งฉางเกินจากไปในช่วงครึ่งหลังของคืน

คืนนั้นคนที่เฝ้ายามคือสองพี่น้องซ่งโย่วอันกับซ่งจื้อไฉ ซ่งจื้อไฉอายุน้อยกว่าซ่งโย่วอันหลายปี ตอนกลางคืนมักจะง่วงนอน นั่งนิ่งไม่ค่อยไหว ซ่งโย่วอันจึงหยิบหนังสือมาเล่มหนึ่ง นั่งเบียดข้างเขาอยู่หน้าโต๊ะ อาศัยแสงจากตะเกียงน้ำมัน สอนเขาอ่านหนังสือไปทีละประโยค

ตะเกียงน้ำมันในห้องถูกเขี่ยให้สว่างไสว ไส้ตะเกียงเผาไหม้ส่งเสียงเปรี๊ยะ ๆ นาน ๆ ทีก็มีสะเก็ดไฟปะทุออกมาเล็กน้อย ซ่งฉางเกินนอนอยู่บนเตียง สองวันมานี้ไม่อาจกลืนอะไรลงคอได้แม้แต่คำเดียว ร่างกายผอมแห้งจนเหลือแต่ซี่โครง แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงแผ่วเบา ประหนึ่งตะเกียงที่จวนเจียนจะเหือดแห้งกลางสายลม

ซ่งจื้อไฉเพิ่งท่องจำไปได้ท่อนหนึ่ง สายตาเหลือบมองไปที่เตียงโดยไม่ตั้งใจ พลันชะงักแข็งค้างไปทั้งร่าง

เขาเห็นมือข้างนั้นของปู่ มือข้างนั้นแห้งกรังดั่งเปลือกไม้แก่ ข้อนิ้วงอโค้ง พาดอยู่ด้านนอกริมขอบเตียง เขาจำได้ว่าเดิมทีมือของปู่เคยวางพาดอยู่นอกผ้าห่ม ไม่รู้ว่าห้อยตกลงไปตั้งแต่เมื่อใด นิ่งสนิทไม่ไหวติง