ตอนที่ 201 จิตใจคนต่างกัน

ตอนที่ 201 จิตใจคนต่างกัน

ยามนี้ หวังเฉี่ยวเจินหรี่ดวงตาอันขุ่นมัวลง พยายามจำแนกเงาร่างคนเบื้องหน้าอย่างยากลำบาก อาจเป็นเพราะมิได้พูดคุยดี ๆ มาเนิ่นนาน ลำคอของนางจึงแห้งผากแหบแห้ง ยามอ้าปากเอ่ยคำก็แฝงเสียงลมหายใจฟืดฟาดหนักหน่วง อยู่นานทีเดียวกว่าจะเปล่งถ้อยคำที่สมบูรณ์ออกมาได้อย่างกระท่อนกระแท่น

“ลูกรอง……ลูกรองกลับมาแล้วหรือ”

ซ่งหย่วนซานหลับตาลงเบา ๆ สะกดกลั้นอารมณ์ซับซ้อนที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ ความจนใจ ความเฉยชา ทั้งยังมีความอาลัยอาวรณ์อันมิอาจเอ่ยอธิบายได้ชัดเจนอยู่สายหนึ่ง เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงทุ้มต่ำสงบนิ่ง

“อืม ข้าเอง”

เจียงหลีกลัวว่าเขาจะอารมณ์ไม่ดีจนไม่อยากพูดจา จึงก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวด้วยตนเอง เอ่ยปากคลี่คลายบรรยากาศ “พ่อ แม่ พวกเราเอง พวกเรากลับมาเยี่ยมพวกท่านแล้ว”

หวังเฉี่ยวเจินกระพริบตาช้า ๆ จำเจียงหลีได้ ในที่สุดบนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย ปากพร่ำบ่นซ้ำไปซ้ำมา “เจียงหลีนี่เอง……กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว”

พร่ำบ่นได้สองประโยค นางก็เริ่มหวนนึกถึงเรื่องเก่าในอดีตไปเอง น้ำเสียงแฝงความดื้อรั้นอยู่หลายส่วน