ตอนที่ 190 ข้อครหาในหอการค้า

ตอนที่ 190 ข้อครหาในหอการค้า

ก่อนหน้านี้ซ่งหย่วนซานอาศัยนามของหอการค้า ติดต่อกับบรรดาพ่อค้าผ้าในเมือง จนกระทั่งตกลงแหล่งสินค้าผ้าฝ้ายและปุยนุ่นที่มั่นคงแน่นอนให้แก่หอทอเมฆาได้สำเร็จ

เรื่องนี้เดิมทีเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยธรรมดาสามัญ เพราะอย่างไรเสียก็แค่ทำการค้าตามปกติ ทว่าเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้กลับถูกผู้ไม่ประสงค์ดีแอบจดจำไว้ในใจ แอบคาดเดาไปต่าง ๆ นานา จนก่อเกิดเป็นความไม่พอใจขึ้นมา

ผ่านไปไม่กี่วัน หอการค้าทางเหนือก็เปิดการหารือกิจการประจำเดือนเป็นครั้งแรกหลังก่อตั้ง พ่อค้าในเมืองที่เข้าร่วมหอการค้าล้วนมาถึงกันแทบทั้งหมด ภายในโถงใหญ่มีผู้คนนั่งจนเต็มไร้ที่ว่าง บรรยากาศเดิมทีสงบเรียบร้อยเป็นแบบแผน ทุกคนต่างรายงานสถานการณ์การค้าในช่วงนี้รวมถึงปัญหาเส้นทางการค้าไปทีละคนตามขั้นตอน ทั้งยังปรึกษาหารือเรื่องการช่วยเหลือเกื้อกูลกันในภายภาคหน้า

กิจการตามปกติดำเนินการเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ทุกคนคิดว่าการประชุมกำลังจะสิ้นสุดลงและพากันผ่อนคลายลงนั้น จู่ ๆ ภายในโถงใหญ่ก็มีคนลุกขึ้นยืน ทำลายบรรยากาศอันสงบสุขลง

คนผู้นั้นคือเถ้าแก่ตู้ในเมือง เขายกมือขึ้นประสานมือคารวะ บนใบหน้ามีสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม น้ำเสียงพูดกระแนะกระแหน ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก

“ประธานซ่ง ข้าพเจ้ามีเรื่องหนึ่งที่คลางแคลงใจ อัดอั้นมาหลายวันแล้ว หวังว่าวันนี้ท่านประธานจะช่วยคลี่คลายข้อสงสัยให้ข้าพเจ้าได้”