เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 176 เข้าเมือง
ขบวนรถม้าแล่นเข้าสู่เมืองชั้นในของเมืองไหวอันอย่างเชื่องช้า เพียงกวาดสายตามอง ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็นับว่าดียิ่งกว่าที่ทุกคนคาดการณ์ไว้ตลอดทางอย่างมาก
ตลอดการเดินทางขึ้นเหนือ ยิ่งเข้าใกล้ดินแดนเหนือมากเท่าใด ก็ยิ่งมีแต่ความเวิ้งว้างรกร้างเต็มสายตา หญ้าแห้งเหี่ยวบนแดนรกร้าง ลมหนาวพัดหวีดหวิว ร่องรอยอันเยือกเย็นอ้างว้างที่หลงเหลือจากความโกลาหลจากสงครามมีให้เห็นอยู่ทุกหนแห่ง ตลอดทางทุกคนต่างคาดเดาในใจเงียบ ๆ ว่า เมืองไหวอันในฐานะเมืองยุทธศาสตร์ชายแดน ต้องทนทุกข์จากการรุกรานของเปลวเพลิงสงครามมาตลอดทั้งปี ย่อมต้องทรุดโทรมเงียบเหงา ความเป็นอยู่ของราษฎรแร้นแค้นแสนสาหัส ทุกหนแห่งล้วนแผ่ซ่านกลิ่นอายอึดอัดทรุดโทรม
ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่ภายในเมืองอย่างแท้จริง จึงได้พบว่าที่นี่กลับเป็นอีกรูปโฉมหนึ่งโดยสิ้นเชิง