ตอนที่ 174 ประจันหน้าศัตรูในราตรีเหน็บหนาว

ตอนที่ 174 ประจันหน้าศัตรูในราตรีเหน็บหนาว

ราตรีอันหนาวเหน็บแห่งดินแดนเหนือ เยียบเย็นเสียดแทงกระดูก แม้ในกระโจมพักจะปูพรมหนาเตอะไว้ ก็ยังคงมิอาจขวางกั้นสายลมหนาวที่พัดกรูกระหน่ำเข้ามาจากด้านนอกได้

ซ่งหย่วนซานนอนอยู่ภายในกระโจม พลิกตัวไปมาอย่างไรก็นอนหลับมิสนิท เขาจึงลุกขึ้นเสีย อาศัยแสงราตรีอันสลัวราง สอดชายผ้าห่มให้เจียงหลีที่กำลังหลับสนิทอยู่ข้างกาย จากนั้นจึงหยิบเสื้อคลุมหนาที่พาดอยู่ด้านข้างมาคลุมบ่า ย่างเท้าแผ่วเบา เลิกม่านประตูกระโจมแล้วก้าวเดินออกไป

ภายนอกสายลมราตรีกรีดร้องหวีดหวิว ไอหนาวพัดปะทะใบหน้า ตรงใจกลางค่ายพักมีกองไฟกองหนึ่งลุกโชติช่วง ท่อนฟืนลั่นเปรี๊ยะ ๆ ยามมอดไหม้ แสงเพลิงที่เต้นระริกย้อมราตรีโดยรอบผืนเล็ก ๆ ให้กลายเป็นสีแดงชาด พี่น้องผู้รับหน้าที่เฝ้ายามหลายนายกำลังนั่งล้อมวงอยู่ข้างกองไฟ ในมือถือชามสุรากระเบื้องหยาบ จิบสุราทีละน้อยเพื่อสร้างความอบอุ่นแก่ร่างกาย

ทุกคนเห็นซ่งหย่วนซานเดินออกมา ต่างก็ชะงักไป จากนั้นจึงรีบยกมือทักทายทันที

“เถ้าแก่ซ่ง ยามค่ำคืนอากาศหนาวเหน็บ เหตุใดจึงมิพักผ่อนต่ออีกสักหน่อยเล่า” คนผู้หนึ่งเอ่ยพลางยื่นชามสุราอุ่น ๆ ให้ด้วยตนเอง “ดื่มสักสองอึกให้ร่างกายอบอุ่น ขับไล่ไอหนาวเสียเถิด”