ตอนที่ 171 อาจารย์ผู้ประเสริฐ

ตอนที่ 171 อาจารย์ผู้ประเสริฐ

วันนี้ สถานศึกษาเริ่มเปิดสอนตามปกติ ลมเช้านอกหน้าต่างพัดกิ่งไม้พลิ้วไหวแผ่วเบา เหล่าผู้ศึกษานั่งตัวตรงร่ำเรียนหนังสืออยู่ภายในห้อง เสียงอ่านหนังสือดังกังวานเป็นระเบียบชัดเจน ทั่วทั้งห้องอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความขยันหมั่นเพียรตั้งใจแสวงหาความรู้

มีเพียงซ่งโย่วอันที่นั่งอยู่บนที่นั่ง ทว่าความคิดล่องลอยออกนอกสถานศึกษาไปเนิ่นนานแล้ว

ช่วงเวลากินมื้อเช้าหลังจากทราบข่าวว่าบิดามารดาตั้งใจจะเดินทางไกลไปยังดินแดนเหนือ ในใจเขาก็กักเก็บเรื่องราวไว้ไม่หยุด พลิกไปคิดมาครุ่นคิดไม่ขาดสาย ในสมองเขาเต็มไปด้วยความคิดที่ว่าตนเองจะสามารถติดตามบิดามารดาไปร่วมด้วยได้หรือไม่ คิดถึงว่าหากถูกทิ้งให้อยู่ร่ำเรียนหนังสือที่บ้านเพียงลำพัง ภายหน้าต้องไม่พบบิดามารดาทุกวี่วัน จะต้องเงียบเหงาอ้างว้างเพียงใด

ความคิดสับสนว้าวุ่นพัวพัน ทำให้เขาไม่อาจสงบจิตใจเพื่อฟังบทเรียนได้เลยแม้แต่น้อย อาจารย์ทำการสอนบรรยายหนังสืออยู่บนแท่นเบื้องหน้า ทุกถ้อยคำประโยคเข้าหูอย่างชัดเจน ทว่าแววตาของเขากลับเลื่อนลอย สายตาว่างเปล่าทอดมองลงบนหน้าหนังสือ ไม่ได้จดจำแม้แต่ตัวอักษรเดียวเข้าไปในใจ ท่าทางเหม่อลอยสติหลุดอย่างเห็นได้ชัด

โจวถิงจิ้งศึกษาวิชาความรู้เคร่งครัดรอบคอบมาโดยตลอด ยามทำการสอนก็ละเอียดถี่ถ้วนที่สุด การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยของผู้ศึกษาเบื้องล่างล้วนไม่อาจรอดพ้นสายตาของเขาไปได้ ท่าทางเหม่อลอยเป็นระยะ ๆ ของซ่งโย่วอัน จึงถูกเขามองทะลุปรุโปร่งในพริบตาเดียว