ตอนที่ 165 พายุหิมะเหมันต์เยือกแข็ง

ตอนที่ 165 พายุหิมะเหมันต์เยือกแข็ง

ฤดูหนาวในรัชศกหย่งชางปีที่ยี่สิบแห่งแคว้นต้าจาว หิมะตกหนักหน่วงเป็นพิเศษ

ย่างเข้าสู่ช่วงกลางฤดูหนาว ลมหนาวหวีดหวิวติดต่อกันหลายวัน หิมะระลอกใหญ่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ห่อหุ้มทั่วทั้งอำเภอชิงซีจนกลายเป็นสีขาวโพลนผืนเดียว หลังคาบ้านเรือน ถนนหนทางและหอคอยล้วนถูกหิมะหนาเตอะทับถมปกคลุม ทั่วหล้าสะอาดสะอ้านบริสุทธิ์ เย้นยะเยือกถึงกระดูก ลมหนาวอันแหลมคมหอบเอาเกล็ดหิมะซัดสาดใส่ซี่หน้าต่าง ส่งเสียงซู่ซ่าแผ่วเบา ทุกครัวเรือนต่างปิดประตูหน้าต่างสนิท รวบรวมประกายไฟในเตาหลบหนาวอยู่แต่ภายในเรือน มิกล้าก้าวเท้าออกจากประตูโดยง่าย

ยามที่แสงสายัณห์ค่อย ๆ มืดสลัวลง ซ่งหย่วนซานย่ำฝ่าลมพายุหิมะเต็มฟ้าเร่งรุดกลับมาถึงบ้าน

เสื้อคลุมตัวยาวผ้าต่วนสีเข้มทั่วร่างของเขาเต็มไปด้วยหิมะสีขาว หัวไหล่และปลายเส้นผมล้วนมีละอองหิมะละเอียดเกาะกุม ไอหนาวโอบล้อมรอบกาย พลันเปิดประตูลานบ้าน ก็พาเอากระแสลมเย็นเยียบเสียดกระดูกพัดปะทะใบหน้าเข้ามา

เจียงหลีมารอคอยอยู่ตรงหน้าประตูห้องนานแล้ว ครั้นเห็นเขากลับมา จึงรีบก้าวเท้าเข้าไปหา ยื่นมือออกไปหมายจะช่วยเขาปลดเสื้อคลุมตัวยาวอันหนาหนัก

ไม่นึกว่าซ่งหย่วนซานจะเบี่ยงกายเล็กน้อย หลบหลีกมือของนางอย่างแผ่วเบา

“อย่าแตะต้องเลย” น้ำเสียงของเขาแฝงความแหบพร่าจากการถูกแช่แข็งมาตลอดทาง “ด้านบนเต็มไปด้วยหิมะ เย็นเยียบยิ่งนัก ประเดี๋ยวจะทำให้มือของเจ้าเย็นเฉียบ ข้าจัดการเองก็พอ”